Wrocław Główny znajduje się w sąsiedztwie głównego dworca autobusowego pod centrum handlowym Wroclavia. Stacja wyróżnia się halą peronową, podniesionymi peronami oraz siecią tuneli łączących obie strony torowiska.
Jakie kierunki obsługuje Wrocław Główny?
Stacja leży na liniach prowadzących w kilku kluczowych kierunkach: z południowego wschodu z miastami takimi jak Częstochowa, Lubliniec i Opole, z południa przez Świdnicę i Kłodzko, na zachód w stronę Jeleniej Góry i Legnicy, na północny zachód do Głogowa i Zielonej Góry, na północ do Poznania oraz na północny wschód przez Oleśnicę w kierunku Łodzi i Warszawy. Dla podróży regionalnych i dalekobieżnych stacja pełni funkcję głównego węzła komunikacyjnego Dolnego Śląska.
Z Wrocławia Głównego departują także pociągi turystyczne organizowane przez Klub Sympatyków Kolei we Wrocławiu oraz przez TurKol.pl; wśród tras wymieniane są kursy do Wolsztyna na Paradę Parowozów, w Góry Sowie oraz do Jarocina na festyn w parowozowni.
Jak wygląda układ peronów i wejść?
Na stacji znajduje się sześć równoległych peronów. Perony I–IV mają po dwa tory każdy, peron V ma zasadniczo jeden tor z krótkim odcinkiem drugiego, a peron VI dysponuje jednym torem. Z pierwszych pięciu peronów prowadzą po dwa wyjścia — do węższego bocznego tunelu łączącego ul. Suchą z ul. Piłsudskiego oraz do równoległego tunelu głównego, który prowadzi także do hali kasowej i głównego budynku dworca.
Perony i tory znajdują się powyżej poziomu otaczających ulic. Tunele łączące obie strony dworca znajdują się na poziomie jezdni i chodników, natomiast dojścia na perony prowadzą w górę. Przez pewien czas zachodni odcinek toru wzdłuż peronu V był oznaczany jako tor 9, a odcinek wschodni jako tor 10; praktyka ta, stosowana czasem podczas imprez okolicznościowych, została w większości zaniechana po 2001 roku.
Wejście główne mieści się od północy przy ul. Józefa Piłsudskiego. Dwa boczne wejścia na końcach głównego hallu także prowadzą na tę ulicę. Wejście tylne znajduje się po przeciwnej, południowej stronie peronów przy ul. Suchej. Naprzeciw dworca stoją hotele, między innymi Grand Hotel oraz Piast.
Historia podstawowych etapów rozbudowy?
W pierwszej połowie XIX wieku we Wrocławiu funkcjonowały niezależne dworce czołowe, połączone w 1848 rokiem linią łączącą (Verbindungsbahn). Pierwszy remontowany tutaj główny dworzec zbudowano w latach 1855–1857 według projektu Wilhelma Grapowa. Budynek oddano do użytku 12 października 1857 roku; jego hala peronowa liczyła około 200 metrów długości i była wtedy jedną z największych tego rodzaju konstrukcji w Europie.
Wobec wzrostu ruchu kolejowego przeprowadzono rozbudowę w latach 1899–1904 według projektu Bernarda Klüschego. Wówczas dodano pięć nowych peronów wyniesionych 4–5 metrów ponad teren i przykryto centralną część peronów halą o długości 170,5 m. Perony pasażerskie wykonano na wysokości 760 mm nad główką szyny, zgodnie z ówczesnym standardem pruskim.
Czy przy dworcu znajdują się zabytki i ślady dawnej zabudowy?
Przy skrzyżowaniu ul. Suchej i Borowskiej rośnie dąb szypułkowy mający w 2005 roku około 180 lat; w 2006 nadano mu nazwę „Przewodnik”. Przed polem północnym dworca zachowały się elementy dawnej aranżacji placu w stylu ogrodowym, między innymi fontanna oraz niewielkie klomby.
Rozwój układu komunikacyjnego wokół dworca wpłynął na przebudowę pobliskich ulic i likwidację niektórych dawnych połączeń. W rejonie północnym, naprzeciw budynku dworca, w XIX wieku istniały również niewielkie obiekty takie jak cmentarz żydowski, dziś częściowo zabudowany.
Informacje praktyczne
- Adres: Marszałka Józefa Piłsudskiego 105, 50-085 Wrocław — wyznacz trasę w Google Maps
- Strona internetowa: pkp.pl
- Ocena w Mapach Google: 4,5 (7 498 opinii)
