| Dane | |
|---|---|
| Urodzenie | 2 lipca 1916, Mittelkonradswaldau (dziś Grzędy) |
| Zgon | 18 grudnia 1982, Rosenheim |
| Rola | pilot wojskowy, pilot szturmowy |
| Loty bojowe | 2530 (rekord) |
| Zestrzelony | ok. 30–32 razy |
| Przypisane zniszczenia | 519 czołgów (według przypisów) |
| Najważniejsze odznaczenie | Krzyż Rycerski ze Złotymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami |
Hans-Ulrich Rudel wyróżniał się jako pilot bombowy i szturmowy. Zyskał rozgłos dzięki operacjom przeciwpancernym na froncie wschodnim i dużej liczbie lotów bojowych.
Życiorys i młodość
Urodził się jako trzecie dziecko luterańskiego pastora Johannesa Rudla. Wychowanie miało charakter protestancki. Był słabszym uczniem, ale wyróżniał się kondycją fizyczną i zamiłowaniem do sportu — trenował bieganie, narciarstwo i dziesięciobój.
W 1933 wstąpił do Hitlerjugend. Po ukończeniu gimnazjum humanistycznego w Lubaniu i zdaniu matury w 1936 odbył służbę w Reichsarbeitsdienst, a następnie trafił do Luftwaffe, gdzie szkolił się m.in. w Wildpark-Werder koło Poczdamu. Początkowo miał trudności z pilotowaniem nowych typów samolotów Ju 87.
Działalność w czasie II wojny światowej
Do służby bojowej przystąpił 1 września 1939. Początkowo wykonywał loty rozpoznawcze nad Polską, fotografując umocnienia i węzły komunikacyjne; za udział w kampanii wrześniowej otrzymał Krzyż Żelazny II klasy. W 1941 przeszedł na szkolenie pilotażu bombowców nurkujących Ju 87 i trafił do Sturzkampfgeschwader 2.
21 września 1941 brał udział w ataku na sowiecki pancernik Marat w porcie leningradzkim; jedna z bomb, przypisywana Rudlowi, spowodowała eksplozję przedniego magazynu okrętu. Okręt osiadł na dnie dwa dni później, a w ataku zginęło 326 marynarzy. W kolejnych latach Rudel brał udział w działaniach na froncie wschodnim — m.in. przy ofensywie na Moskwę, w bitwie stalingradzkiej i na łuku kurskim.
Rola jako niszczyciel czołgów i odznaczenia
W 1943 przeszedł do eksperymentalnej jednostki wyposażonej w Ju 87 G z działkami przeciwpancernymi kal. 37 mm. 12 lipca 1943, podczas bitwy na łuku kurskim, przypisuje mu się zniszczenie 12 sowieckich czołgów w jednym dniu. W październiku 1943 osiągnął rzekomo sto zniszczonych czołgów; 25 listopada otrzymał Miecze do Krzyża Rycerskiego.
29 marca 1944 otrzymał Brylanty do Krzyża Rycerskiego. Adolf Hitler polecił, by Rudel zaprzestał lotów bojowych ze względu na jego status i wpływ na morale; Rudel nie podporządkował się temu zaleceniu i kontynuował loty. 29 grudnia 1944 awansował na pułkownika i został jedyną osobą odznaczoną Krzyżem Rycerskim ze Złotymi Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami; dekoracja nastąpiła 1 stycznia 1945.
Podsumowanie osiągnięć i wątpliwości źródłowe
Wykonywał bardzo dużą liczbę lotów bojowych — 2530 według przypisów, co uznawane jest za rekord świata. Do końca wojny miał zostać zestrzelony około 30–32 razy. Rudlowi przypisuje się zniszczenie 519 czołgów, około 800 innych pojazdów, 150 dział, 4 pociągów pancernych, zatopienie czterech okrętów oraz zniszczenie licznych mostów i linii zaopatrzenia.
Równocześnie historycy wskazują, że liczby podawane przez Rudla, a także część meldunków dowództwa, mogą być zawyżone. Weryfikacja meldunków w warunkach wojennych była jednostronna, a wzrost pozycji Rudla utrudniał krytyczne kwestionowanie jego raportów.
Okres powojenny i działalność w Ameryce Południowej
Po kapitulacji Rudel trafił do niewoli brytyjskiej, potem do obozu w pobliżu Carentan. W szpitalu w Augsburgu przeszedł operację kikuta amputowanej nogi, a zwolniony został w kwietniu 1946. W 1948 dotarł najpierw do Włoch, a następnie samolotem do Buenos Aires; wyjechał 8 czerwca 1948. W ucieczce pomagali mu przemytnicy z Tyrolu Południowego oraz biskup Alois Hudal; używał fałszywego paszportu Czerwonego Krzyża na nazwisko Emilio Meier.
W Argentynie mieszkał w Villa Carlos Paz i prowadził cegielnię. Przez kilka lat działał w środowiskach nazistowskich, zaprzyjaźnił się z Juanem Perónem, Alfredo Stroessnerem i Josemem Mengele. Współpracował z Willem Sassenem przy przerzucie Mengelego do Brazylii. Po puczu w Argentynie w 1955 przeniósł się do Paragwaju, gdzie występował jako przedstawiciel kilku niemieckich firm i prowadził działalność doradczą oraz handel bronią.
Działalność polityczna i handel bronią
W 1957 Rudel wrócił do RFN i wstąpił do Niemieckiej Partii Rzeszy (Deutsche Reichspartei); kandydował do Bundestagu, lecz nie uzyskał mandatu. Wykorzystywał kontakty z Ameryki Południowej i okresu wojny do handlu bronią. W aktach BND i CIA pojawiają się informacje o współpracy Rudla przy działaniach firmy „Merex”, która handlowała sprzętem wojskowym w Ameryce Łacińskiej.
Współpracował z osobami takimi jak Walter Drück, Willem Sassen i Friedrich Schwend. We wczesnych latach 60. Rudel, Schwend i Klaus Barbie założyli firmę „La Estrella”, zatrudniającą byłych oficerów SS. Rudel utrzymywał też kontakty z Otto Skorzenym i był zaangażowany w sieć kontaktów obejmującą byłych członków struktur nazistowskich.
Wśród przedsięwzięć posowie wojennych Rudel założył organizację Kameradenwerk wspierającą byłych towarzyszy broni — organizacja wysyłała paczki żywnościowe i wspierała finansowo m.in. Rudolfa Heßa i Karla Dönitza.
