| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Johann Wilhelm Ritter |
| Urodzenie | 16 grudnia 1776, Samitz (Zamienice), Śląsk |
| Śmierć | 23 stycznia 1810, Monachium |
| Zawód | fizyk |
| Edukacja i kariera | |
| Studia | Uniwersytet w Jenie |
| Pracował | Bawarska Akademia Nauk w Monachium |
| Najważniejsze osiągnięcia | |
| Odkrycie | promieniowanie ultrafioletowe |
| Prace | badania nad elektrycznością i elektrolizą |
Johann Wilhelm Ritter był fizykiem znanym przede wszystkim z odkrycia niewidzialnego promieniowania tuż poza fioletową częścią widma. Jego eksperymenty obejmowały badania nad prądem elektrycznym, elektrolizą oraz reakcjami chemicznymi pod wpływem światła.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 16 grudnia 1776 roku w Samitz, zwanym też Zamienicami na Śląsku. W latach 1791–1795 odbywał staż u farmaceuty w Legnicy. Po odziedziczeniu majątku rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie w Jenie.
W Jenie jego zainteresowania skierował ku elektryczności; mentorem Rittera był Alexander von Humboldt. Po studiach wykładał na tej uczelni. W 1804 roku przeniósł się do Monachium i związał się z Bawarską Akademią Nauk, gdzie pozostał do śmierci.
Badania nad elektrycznością i elektrolizą
W 1799 lub 1800 roku Ritter przeprowadził elektrolizę wody, rozkładając ją na wodór i tlen. W odróżnieniu od wcześniejszych eksperymentów zebrał gazy oddzielnie przy elektrodach i zmierzył ich stosunek objętościowy. Prowadził także elektrolizę soli metalicznych, uzyskując czyste metale.
W kolejnych latach opracował proces galwanostegii, badał prąd termoelektryczny i w 1802 roku zbudował suche ogniwo elektryczne. W 1803 roku stworzył baterię akumulatorów. W eksperymentach z rtęcią zaobserwował wpływ prądu na metal w u-kształtnej kapilarze, co zapowiadało późniejsze badania nad zjawiskiem elektrokapilarności.
Odkrycie promieniowania ultrafioletowego
Zainspirowany odkryciem promieniowania podczerwonego przez Williama Herschela, Ritter poszukiwał promieniowania po przeciwnej stronie widma widzialnego. 22 lutego 1801 roku w Jenie zauważył, że chlorek srebra rozkłada się najszybciej pod wpływem niewidzialnego promieniowania powstającego poza światłem fioletowym. To spostrzeżenie doprowadziło go do wykazania istnienia promieniowania ultrafioletowego.
Eksperymenty na organizmach i korespondencje naukowe
Ritter wielokrotnie eksperymentował na sobie, przykładując elektrody do różnych części ciała — oczu, uszu, języka, nosa i rąk — aby sprawdzić wpływ prądu na odczucia i reakcje. Na tej podstawie postulował, że procesy elektrochemiczne zachodzą nieustannie w organizmach żywych.
Korespondował z takimi postaciami jak Johann Wolfgang von Goethe, Hans Christian Ørsted, Achim von Arnim i Friedrich Wilhelm Joseph von Schelling. Styl jego publikacji bywał trudny, co ograniczyło początkowe rozpoznanie niektórych prac.
Życie prywatne i śmierć
W 1804 roku Ritter zawarł związek małżeński; miał czworo dzieci. Zmarł 23 stycznia 1810 roku w Monachium. Ostatnie lata życia upłynęły mu w biedzie.
